Φοβάμαι,μην με αφήνεις μόνο μου

Στη νηπιακή και σχολική ηλικία οι φόβοι για τα άγρια ζώα, τα υπερφυσικά όντα και το σκοτάδι είναι οι πιο συνηθισμένοι φόβοι που τα παιδιά έχουν τη δυνατότητα να εκφράσουν. Στη συνέχεια οι φόβοι γίνονται όλο και πιο ρεαλιστικοί, σχετίζονται με προσωπικές εμπειρίες και πλησιάζουν τους φόβους των ενηλίκων. Οι γονείς ξοδεύουν άπειρο χρόνο στο να εξηγούν πως «δεν υπάρχει λόγος να φοβάσαι», να ψάχνουν επιχειρήματα για να καθησυχάσουν και να επικαλύψουν τη στρεσσογόνο κατάσταση με μια άλλη πολύ πιο ευχάριστη και ανώδυνη για το παιδί. Εδώ όμως κάτι λείπει...και αυτό είναι η διαθεσιμότητα των γονιών να ακούσουν καθαρά, να δώσουν χρόνο στο παιδί να εκφάσει ανεμπόδιστα και άκριτα το συναίσθημα που το βαραίνει. Να αποδεχτούν με σεβασμό και να "αγκαλιάσουν" το φόβο του παιδιού τους, όπως ακριβώς αυτός παρουσιάζεται. Γιατί αυτό που τελικά μαθαίνουν τα παιδιά απο πολύ νωρίς δεν είναι να ξεπερνούν τους φόβους τους αλλά να τους κρύβουν βαθιά και να τους καμουφλάρουν, ώστε να μην ταλαιπωρούν και ανησυχούν τους γονείς τους. Με αυτό τον τρόπο μαθαίνουν λοιπόν, να μη διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους, αλλά να τα απωθούν και να τα καταπίνουν με σκοπό να προστατεύσουν φοβισμένους και αμήχανους γονείς.

 

Σκέψεις...

"Εαν θέλετε να σας χαμογελάσει η ζωή πρώτα χαρίστε της την καλή σας διάθεση."

(Β Σπινόζα)

Εγγραφή στο newsletter

Μουσική Χαλάρωση